مقاله راهكارهاي عدم وابستگي به سيستم هاي ناوبري الكترونيكي در نبرد دريايي

چکيده: 

در اين مقاله سعي بر آن شده پس از بررسي مختصري از سيستم هاي ناوبري فعال که در شناورهاي سطحي و زيرسطحي نيرويهاي دريايي بکار مي روند راهکارهايي براي انجام عمليات ناوبري ارائه گردد تا وابستگي آنها به سيستم هاي مخابراتي ماهوارهاي کمتر و يا صفر باشد و بتواند در شرايط بحراني اعتماد و اطمينان عمل در انجام عمليات ناوبري داشته باشند. در شناورهاي دريايي امروزي بيشتر عمليات ناوبري در يگانهاي شناور سطحي و زيرسطحي با استفاده از سيستم هاي ناوبري الکترونيکي ومخابراتي انجام مي شود که از آن جمله مي توان سيستم هاي راداري، سيستم هاي مکانيابي جهاني GPS، و سيستم هاي ناوبري AIS و navtex و Inmarsat در شناورهاي سطحي و سيستم هاي ارتباطي سونار در شناورهاي زيرسطحي را نام برد. اين سيتسم ها به سيستم هاي جهاني ماهوارهاي و مخابراتي وابسته اند و از طرفي اطلاعات ارتباطي در اختيار ديگر شناورهاي فعال بوده وعلاوه بر عدم اعتماد به اين سيستم ها در شرايط جنگ و بحران، امکان اعمال جمينگ اين سيستم ها از طرف نيروهاي متخاصم امکانپذير است . 

اين سيستم ها به دو دسته اصلي راهبري سطحي و زيرسطحي تقسيم بندي مي شوند. در سيستم هاي راهبري سطحي به سيستم جايروي رينگ ليزري و سيستم هاي کنترل هوشمند با اطلاعات ذخيره شده در پردازشگرها، و در سيستم هاي راهبري زيرسطحي به سيستم هاي سونوبوي که طراحي و کنترل آنها توسط نيروي داخلي ساخته شده و قابليت کنترل فرکانسي و توان را داشته باشند اشاره مي شود. اساس کار اين سيستم ها براساس اطلاعات ناوبري بوده که جداول ناوبري در اختيار کليه شناورهاي دريايي است . 

نتايج حاصل اين طرح در نيروي دريايي ، امنيت اطلاعات ناوبري، عدم کارآيي سيستم هاي جمينگ دشمن بر سيستم هاي خودي، امکان مسيريابي در بدترين شرايط آب و هوايي دريايي ، کنترل ارسال و دريافت اطلاعات به سيستم هاي خودي در صورت افشاي نحوه ارسال ، قابليت تغيير سيستم هاي ناوبري  مختلف در شرايط بحران ، انجام فريب هاي اطلاعاتي به نيروهاي مقابل خواهد بود.